Το πέμπτο «Toy Story» βρίσκεται ήδη στις ελληνικές αίθουσες από τις 18 Ιουνίου, και ο Γούντι μιλά ακόμα ελληνικά με τη φωνή του Άλκη Κούρκουλου — τριάντα χρόνια μετά την πρώτη φορά που ο ηθοποιός φόρεσε τον ρόλο του. Το original «Toy Story» της Pixar (1995) δεν ήταν μόνο η πρώτη ταινία μεγάλου μήκους φτιαγμένη εξ ολοκλήρου με τρισδιάστατα ψηφιακά γραφικά — ήταν και η αρχή μιας ελληνικής φωνητικής παράδοσης που κράτησε αμετάβλητη για μισό αιώνα παιδικής ζωής.

Η ελληνική μεταγλώττιση του «Toy Story» υπήρξε ζήτημα ηχοχρώματος, όχι απλής απόδοσης διαλόγων. «Αυτό που τους ενδιέφερε περισσότερο ήταν το ηχόχρωμα του Έλληνα ηθοποιού», εξηγεί ο Κούρκουλος: η Disney αναζητούσε μια χροιά που να πλησιάζει τον Τομ Χανκς. Τον Μπαζ Λάιτγιαρ ανέλαβε ο Γιώργος Λιάντος, ο οποίος τότε μόλις ξεκινούσε την καριέρα του στα διαφημιστικά — το στούντιο Sierra, που είχε αναλάβει τη μεταγλώττιση, ήταν ο τόπος της πρώτης επαφής του και με την τεχνολογία: «Ήταν η πρώτη φορά που ερχόμασταν σε επαφή με το 3D», θυμάται.

Οι δύο ηθοποιοί, στενοί φίλοι εκτός στούντιο, δημιούργησαν στα ελληνικά μια αντιστοιχία παρόμοια με εκείνη του Χανκς και του Τιμ Άλεν στα αγγλικά: δύο φωνές αχώριστες από τους χαρακτήρες τους για γενιές παιδιών. Ο Κούρκουλος θυμάται τη στιγμή που ένας νεαρός ηθοποιός του είπε «Έχω μεγαλώσει μαζί σου» — εννοώντας τον Γούντι, όχι τον άνθρωπο μπροστά του. «Τότε κατάλαβα ότι η σειρά έχει μεγαλώσει πολλές γενιές», λέει.

Η δουλειά πίσω από το μικρόφωνο δεν είναι απλή αντιγραφή. «Πρέπει να συγχρονιστούμε με τα χείλη, να προσαρμόσουμε φράσεις και ήχους, και πολλές φορές να αποδώσουμε μια χροιά που δεν αντιστοιχεί ακριβώς στα ελληνικά», εξηγεί ο Κούρκουλος, τονίζοντας τη συμβολή της σκηνοθέτη Μαρίας Πλακίδη. Για τον Λιάντο, τριάντα χρόνια αρκούν ώστε ένας ρόλος να γίνει δικός σου: «Δεν σκεφτόμουν πλέον πως είναι ένας ρόλος του Τιμ Άλεν, αλλά πως είναι ένας δικός μου ρόλος».

Το πέμπτο κεφάλαιο επιστρέφει στο θεμέλιο της σειράς — την αντιπαλότητα του παλιού με το νέο — αυτή τη φορά ανάμεσα στα σωματικά παιχνίδια και ένα tablet που εισβάλλει στον κόσμο του Γούντι και της παρέας του. Η ερώτηση που έθεσε η Pixar το 1995 — τι χάνουμε όταν η τεχνολογία γίνεται υποκατάστατο αντί για εργαλείο — ακούγεται τριάντα χρόνια αργότερα με δύο φωνές που ξέρουν καλά τι σημαίνει να κρατάς ζωντανό έναν χαρακτήρα.