Μια έκταση χειμερινού θαλάσσιου πάγου περίπου ίση με τη Γαλλία λείπει από τη δυτική ακτή της Ανταρκτικής, με τους επιστήμονες να εκφράζουν έντονη ανησυχία για τους απειλούμενους πιγκουίνους, την υπόλοιπη θαλάσσια ζωή και την παγκόσμια στάθμη της θάλασσας. Σύμφωνα με ρεπορτάζ του Guardian, που επικαλείται ειδικούς και δορυφορικές παρατηρήσεις, στη Θάλασσα Μπελινγκσχάουζεν —δυτικά της Ανταρκτικής Χερσονήσου— απουσιάζουν περίπου 650.000 τετραγωνικά χιλιόμετρα πάγου σε σύγκριση με τον μέσο όρο της περιόδου 1991-2020.

Το στοιχείο που κάνει το φαινόμενο ασυνήθιστο είναι η εποχή: στην Ανταρκτική διανύεται χειμώνας, η περίοδος κατά την οποία ο θαλάσσιος πάγος κανονικά επεκτείνεται ταχύτατα, φτάνοντας στο μέγιστό του τον Σεπτέμβριο. Όμως, όπως αναφέρεται, οι δορυφορικές μετρήσεις έδειξαν την περιοχή σχεδόν εντελώς ελεύθερη πάγου τον Ιούνιο, όταν θα έπρεπε να είναι καλυμμένη.

«Είμαι ανήσυχος. Είναι καταθλιπτικό», δήλωσε στον Guardian ο δρ Γουίλ Χομπς, ειδικός του Πανεπιστημίου της Τασμανίας. Σύμφωνα με τον ίδιο, είναι αξιοσημείωτο ότι «βρισκόμαστε στον Ιούνιο και δεν υπάρχει πάγος εκεί» — η τρίτη φορά μέσα σε τέσσερα χρόνια που η περιοχή καταγράφει τόσο χαμηλά επίπεδα. Σε επίπεδο ηπείρου, στις 10 Ιουνίου ο πάγος ανερχόταν σε περίπου 11,4 εκατ. τ.χλμ., έναντι μακροχρόνιου μέσου όρου 12,6 εκατ. τ.χλμ. για την ημερομηνία.

Παράλληλα, η Ανταρκτική Χερσόνησος γνώρισε ακραία θερμοκρασιακή έξαρση. Σύμφωνα με την αργεντίνικη μετεωρολογική υπηρεσία (Servicio Meteorológico Nacional), η βάση Εσπεράνσα κατέγραψε μέγιστες 15,4°C και 13,4°C στις 5 και 6 Ιουνίου, σε εποχή που η μέση μέγιστη είναι -6,2°C — δηλαδή πάνω από 20°C υψηλότερα από το κανονικό. Ο δρ Χομπς εκτίμησε ότι, αν και «κανείς δεν έχει κάνει τους υπολογισμούς», είναι «εύλογο να υποστηριχθεί» ότι ο καύσωνας επιδεινώθηκε από την έλλειψη πάγου, ο οποίος συνήθως ψύχει τις θερμότερες αέριες μάζες που εισέρχονται από τον βορρά.

Οι ειδικοί προειδοποιούν για αλυσιδωτές συνέπειες: στο κριλ, κρίσιμο κρίκο της τροφικής αλυσίδας, και ιδίως στους αυτοκρατορικούς πιγκουίνους, οι οποίοι νωρίτερα φέτος ανέβηκαν δύο κατηγορίες, σε «υπό εξαφάνιση» είδος. «Ο πάγος σχηματίζεται πολύ αργά και διαλύεται πολύ νωρίς», ανέφερε ο δρ Πίτερ Φρέτγουελ της Βρετανικής Ανταρκτικής Υπηρεσίας. Φόβους εγείρει και η πιθανή επιτάχυνση της απώλειας πάγου από τους παγετώνες Πάιν Άιλαντ και Θουέιτς, με μακροπρόθεσμη άνοδο της στάθμης της θάλασσας — ζήτημα που, σύμφωνα με τον Guardian, επεσήμανε ο δρ Φιλ Ριντ της αυστραλιανής μετεωρολογικής υπηρεσίας (Bureau of Meteorology). Πρόκειται για εξελισσόμενα στοιχεία που οι επιστήμονες εξακολουθούν να αξιολογούν.