Μια καταγγελία που αγγίζει τον πυρήνα της ασφάλειας των ασθενών έφερε στο φως η Ζωή Γιαννακούρου, 59 ετών, ψυχολόγος, η οποία υποστηρίζει ότι υποβλήθηκε σε ολική μαστεκτομή και αφαίρεση λεμφαδένων για μια κακοήθεια που, όπως λέει, τελικά ποτέ δεν είχε. Μιλώντας στην κάμερα του ALPHA, περιέγραψε περίπου τέσσερις μήνες χειρουργείων, εξετάσεων και παρακεντήσεων — ένα διάστημα στο οποίο, όπως ανέφερε, έφτασε να συμβιβαστεί με την ιδέα του θανάτου και να συντάξει τη διαθήκη της.

«Πέρασαν τέσσερις μήνες που ήμουν μέσα στα χειρουργεία, στα ιατρεία, στις εξετάσεις· που έπαιρναν κομμάτια από το στήθος μου, που έκλαιγα, που πόναγα, που έκανα τη διαθήκη μου», περιέγραψε. Σύμφωνα με την ίδια, η αρχική βιοψία ήταν κατηγορηματική και της είχε δοθεί προσδόκιμο που δεν ξεπερνούσε τους 18 μήνες, με τους γιατρούς να της μεταφέρουν ότι επρόκειτο για ιδιαίτερα επιθετική μορφή καρκίνου. Όπως είπε, της αφαιρέθηκαν τρεις λεμφαδένες, η θηλή και ολόκληρος ο μαστός.

Στο επίκεντρο της καταγγελίας βρίσκεται η υποψία ότι σημειώθηκε σύγχυση δειγμάτων. Η κ. Γιαννακούρου ισχυρίζεται ότι έλαβε αποτέλεσμα βιοψίας που πιθανότατα ανήκε σε άλλη ασθενή. «Είχα πάρει το δικό της πλακάκι και είχα καρκίνο· εγώ ζούσα τη ζωή της», ανέφερε χαρακτηριστικά, σημειώνοντας ότι η ίδια δεν έμαθε ποτέ ποια είναι η γυναίκα που, κατά τους ισχυρισμούς της, έλαβε το δικό της αρνητικό αποτέλεσμα.

Η ψυχολόγος δήλωσε ότι έχει πλέον εγκαταστήσει μέσα της βαθιά δυσπιστία απέναντι σε όσα της μεταφέρθηκαν, εκφράζοντας ακόμη και την αμφιβολία αν η «άλλη γυναίκα» υπάρχει πραγματικά. Όπως μεταδίδει το σχετικό ρεπορτάζ, έχει προσφύγει δικαστικά κατά του διαγνωστικού φορέα.

Το διαγνωστικό κέντρο δεν κατονομάζεται, ενώ στα δημοσιεύματα δεν περιλαμβάνεται απάντησή του στους ισχυρισμούς· ισχύει πλήρως το τεκμήριο αθωότητας έως ότου κάθε πτυχή διερευνηθεί από τις αρμόδιες αρχές και τη δικαιοσύνη. Η υπόθεση είναι σε εξέλιξη και τα στοιχεία προέρχονται από τη μαρτυρία της ίδιας της καταγγέλλουσας, χωρίς να έχουν επιβεβαιωθεί επίσημα. Πέρα από την ατομική περίπτωση, η καταγγελία επαναφέρει ένα ευρύτερο ερώτημα δημόσιου ενδιαφέροντος: την ιχνηλασιμότητα και την ασφαλή ταυτοποίηση των βιολογικών δειγμάτων στα εργαστήρια.