Ένας από τους σημαντικότερους και πιο δημοφιλείς ζωγράφους των τελευταίων δεκαετιών δεν υπάρχει πια. Ο Ντέιβιντ Χόκνεϊ, ο Βρετανός καλλιτέχνης που ταύτισε το όνομά του με τις λαμπερές πισίνες του Λος Άντζελες, έφυγε από τη ζωή την Πέμπτη σε ηλικία 88 ετών, όπως ανακοίνωσε η εκπρόσωπός του, Έρικα Μπόλτον, σύμφωνα με «Το Βήμα».

Γεννημένος στις 9 Ιουλίου 1937 στο βιομηχανικό Μπράντφορντ της βόρειας Αγγλίας, ο Χόκνεϊ μεγάλωσε σε ένα μουντό περιβάλλον, αλλά παρακολουθώντας τις χολιγουντιανές ταινίες των Λόρελ και Χάρντι ονειρευόταν τον ήλιο. Αφού σπούδασε στο Royal College of Art και έγινε φιγούρα του βρετανικού Pop Art και των «Swinging Sixties», με τον Μικ Τζάγκερ ανάμεσα στις γνωριμίες του εκείνης της εποχής, μετακόμισε το 1964 στην Καλιφόρνια. Η φιλία του με τον Άντι Γουόρχολ είχε ξεκινήσει νωρίτερα, στη Νέα Υόρκη του 1961. «Είχα περάσει τα πρώτα 20 χρόνια της ζωής μου στο γοτθικό σκοτάδι του Βορρά. Εδώ ένιωσα ελεύθερος», είχε πει.

Στη Νότια Καλιφόρνια γεννήθηκε η εικονογραφία που τον έκανε διάσημο: πισίνες, ντους και ανδρικά σώματα αποτυπωμένα με φωτεινά ακρυλικά. Έργα όπως το «A Bigger Splash» και το «Portrait of an Artist (Pool with Two Figures)» όρισαν μια ολόκληρη αισθητική. Το τελευταίο πουλήθηκε το 2018 στον οίκο Christie's, με «Το Βήμα» να αναφέρει τίμημα 90,3 εκατομμυρίων δολαρίων που τον κατέστησε τότε τον ακριβότερο εν ζωή καλλιτέχνη· η Monopoli κάνει επίσης λόγο για πώληση που έσπασε το ρεκόρ για εν ζωή δημιουργό.

Ο Χόκνεϊ δεν έμεινε ποτέ σε ένα ύφος. Καταπιάστηκε με φωτογραφικά κολάζ, χαρακτική, ακουαρέλα και σκηνικά όπερας, ενώ μετά την επιστροφή του στην Ευρώπη βρήκε νέα έμπνευση στα τοπία του γενέθλιου Γιορκσάιρ. Στα τελευταία χρόνια αγκάλιασε την τεχνολογία, με το iPad ως αγαπημένο εργαλείο — στην πανδημία, σε ηλικία 83 ετών σύμφωνα με τη Monopoli, φιλοτέχνησε πάνω από 200 σχέδια, ενώ τα ανοιξιάτικα έργα της περιόδου, με το μήνυμα «δεν μπορούν να ακυρώσουν την άνοιξη», φωταγώγησαν το Fondation Louis Vuitton στο Παρίσι το 2025.

Ο επιμελητής Νόρμαν Ρόζενταλ τον είχε αποκαλέσει «τον Πικάσο της εποχής μας». Το 1997 η Βασίλισσα Ελισάβετ Β' του απένειμε τον τίτλο «Companion of Honour». Αμετανόητος καπνιστής και ακούραστος εργάτης ως το τέλος, συνόψιζε τη ζωή του απλά: «Η δουλειά μου είναι αυτή που με κρατάει νέο».