Από τις 17 Ιουνίου 2026, το προσωπικό καμαρίνι της Αλίκης Βουγιουκλάκης — ανασυγκροτημένο με αυθεντικά αντικείμενα — υποδέχεται το κοινό στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά, στην αίθουσα «Δημήτρης Ροντήρης». Τα πασουμάκια που φέρουν τα σημάδια του χρόνου, η σομόν ρόμπα με την οποία υποδεχόταν φίλους και συνεργάτες, η λάμψη της τιάρας από τη σκηνή του χορού με τον Άγγελο Αντωνόπουλο το 1977 — όλα βρίσκονται πάλι στη θέση τους, σαν να μην έφυγε ποτέ η ιδιοκτήτριά τους.

Τη σύνθεση του χώρου συμπληρώνουν το κοστούμι από την «Εύθυμη χήρα» (1980-81) σε σχέδια Γιώργου Πάτσα, τα καπέλα από την «Ωραία μου Κυρία» της ίδιας περιόδου, τα λευκά γάντια από το «Νυφικό κρεβάτι» (1976-77), κοσμήματα σκηνής, χειρόγραφα έγγραφα, σπάνιες φωτογραφίες και ένα πορτρέτο της από τον στενό της φίλο, φωτογράφο Κλεισθένη Δασκαλάκο.

Τα αντικείμενα παραχωρήθηκαν από την Έφη Πίκουλα-Βουγιουκλάκη στο Δημοτικό Ραδιόφωνο Πειραιά (Κανάλι Ένα 90,4), που ανέλαβε την πρωτοβουλία για τα 39 χρόνια λειτουργίας του. Τη διαμόρφωση του χώρου υπέγραψε ο σκηνογράφος Μανόλης Παντελιδάκης. Τα εγκαίνια θα πραγματοποιήσει ο αντιδήμαρχος Πολιτισμού Δήμου Πειραιά Γιάννης Χατζηαλέξης, με τη στήριξη του δημάρχου Γιάννη Μώραλη. Στην εκδήλωση αναμένονται η Άννα Φόνσου, οι Αλέξανδρος Ρήγας, Δημήτρης Γκοτσόπουλος, Δημήτρης Σαμόλης, Γιώργος Παπαπαύλου, ο Δημήτρης Παπάζογλου και η θεατρική παραγωγός Νταίζη Λεμπέση. Θα προβληθούν σπάνια αποσπάσματα από θεατρικές παραστάσεις της Βουγιουκλάκη, καθώς και τμήματα από την τελευταία ραδιοφωνική συνέντευξή της στον Παναγιώτη Φύτρα.

Η πρωτοβουλία χαρακτηρίζεται από τους διοργανωτές ως «πολιτιστική παρακαταθήκη» για την πόλη και το ελληνικό θέατρο. Από την επόμενη μέρα των εγκαινίων, το καμαρίνι θα είναι προσβάσιμο δωρεάν, κατά τις ώρες λειτουργίας του θεάτρου.

Η Αλίκη Βουγιουκλάκη, που γεννήθηκε το 1934 και πέθανε τον Ιούλιο του 1996, αποκαλούταν «εθνική μας σταρ» — ένας χαρακτηρισμός που επέζησε τριάντα χρόνια μετά τον θάνατό της. Ο Φύτρας, που πήρε την τελευταία της ραδιοφωνική συνέντευξη, περιέγραφε την αφοσίωσή της στο κοινό ως «χρέος αγάπης». Αυτό ακριβώς επιχειρεί να διατηρήσει ο Πειραιάς: ζωντανή την παρουσία εκείνης που το θέατρο το έζησε ως υποχρέωση.